Wat is een Rubensvrouw? Van barok ideaal tot moderne curvy vrouw

Een Rubensvrouw is een vrouw met een zichtbaar vol, zacht en weelderig lichaam: ronde heupen, stevige dijen, een zachte buik, volle armen en vaak een royale buste. Het woord klinkt bijna alsof het een lichaamstype uit een modecatalogus is, maar de oorsprong ligt honderden jaren terug, in de schilderijen van Peter Paul Rubens (1577–1640).

Rubens was een Vlaamse barokschilder, tekenaar en diplomaat en behoort tot de invloedrijkste kunstenaars van Europa. In zijn werk komen veel vrouwen voor met lichamen die duidelijk afwijken van het hedendaagse, vaak sterk geretoucheerde schoonheidsideaal. Geen smalle tailles met nauwelijks lichaamsvet, maar zachte buikjes, volle dijen, ronde billen, brede heupen en huid die zichtbaar plooit en beweegt.

Daaruit ontstond later het begrip Rubensvrouw of Rubensiaanse vrouw: een vrouw wier schoonheid juist wordt geassocieerd met overvloed, zachtheid en vrouwelijke rondingen.

En precies daarin zit de charme van het woord.

Een Rubensvrouw is niet mooi ondanks haar volume.

Haar volume is onderdeel van haar schoonheid.

Wie was Peter Paul Rubens?

Peter Paul Rubens werd geboren in 1577 en groeide uit tot een van de grote meesters van de Europese barok. Hij werkte vooral vanuit Antwerpen en schilderde onder meer religieuze taferelen, mythologische scènes, portretten en grote historische composities.

Zijn werk staat bekend om beweging, drama, kleur, levendigheid en lichamelijkheid.

Mensen staan bij Rubens zelden stil alsof ze uit marmer zijn gehouwen. Hun lichamen draaien, buigen, rusten, bewegen en raken elkaar. Huid heeft volume. Buiken zijn zacht. Dijbenen drukken tegen elkaar. Armen hebben vlees. Borsten vallen onder invloed van de zwaartekracht.

Dat laatste is belangrijk.

Rubens schilderde niet simpelweg “dikke vrouwen”. Hij schilderde lichamen die gewicht en materiaal hadden.

Dat klinkt misschien technisch, maar juist daardoor voelen zijn figuren menselijk.

Waarom noemen we zo’n vrouw een Rubensvrouw?

De term verwijst naar de opvallend volle vrouwelijke lichamen die regelmatig in Rubens’ schilderijen voorkomen.

In het Engels bestaat daarvoor het woord Rubenesque.

Daarmee wordt meestal bedoeld:

• voluptueus;
• vol en rond;
• brede heupen;
• zachte buik;
• stevige benen;
• zichtbare vrouwelijke rondingen;
• een lichaam dat niet strak of mager hoeft te zijn om sensueel te zijn.

Het woord is in de loop der eeuwen wat breder geworden.

Vandaag kan iemand met “Rubensvrouw” zowel een klassieke curvy vrouw bedoelen als een duidelijk plus-size vrouw.

Maar anatomisch gezien bestaat er natuurlijk niet één officiële Rubensvorm.

De klassieke voluptueuze Rubensvrouw

Denk eerst aan een vrouw die niet noodzakelijk dik is, maar wel duidelijk meer zachte massa heeft dan het moderne slanke ideaal.

Anatomisch kan dat bijvoorbeeld betekenen:

• ronde, vrij brede heupen;
• stevige bovenbenen;
• volle billen;
• een zachte onderbuik;
• een minder scherpe taille;
• volle bovenarmen;
• zachtere kaak- en wangcontouren;
• een middelgrote tot grote natuurlijke buste.

Bij zo’n lichaam is de overgang tussen taille, buik en heupen vaak vloeiender.

Er zijn minder harde lijnen.

Meer rondingen.

Meer zachtheid.

En juist dat kan visueel bijzonder vrouwelijk zijn.

De volle of dikke Rubensvrouw

Bij een vollere vrouw wordt het volume meer over het hele lichaam verdeeld.

Dat kan betekenen:

• een duidelijk zichtbare buik;
• bredere taille;
• forse heupen;
• dikkere dijen;
• vollere kuiten;
• volle bovenarmen en onderarmen;
• een zachtere hals;
• rondere wangen;
• soms een lichte onderkin;
• meer volume rond rug en flanken.

Dit is een belangrijk verschil met het stereotype “plus-size zandloper”.

Niet iedere dikke vrouw heeft een piepkleine taille met extreem brede heupen.

Echte lichamen zijn veel gevarieerder.

De ene vrouw draagt meer gewicht rond haar buik.

De andere rond billen en dijen.

Sommigen hebben een grote buste.

Anderen juist relatief kleine borsten op een veel voller lichaam.

En juist die variatie maakt het menselijke lichaam interessant.

Van Rubensvrouw naar zeer volle vrouw

Bij een zeer volle vrouw worden de eigenschappen nog duidelijker.

De buik kan niet langer slechts een zacht rond buikje zijn, maar een belangrijk deel van haar silhouet vormen.

Je kunt bijvoorbeeld zien:

• een grote, zachte buik die naar voren en naar beneden valt;
• meerdere natuurlijke buikplooien bij zitten;
• brede heupen;
• zeer forse dijen;
• volle knieën en kuiten;
• dikkere armen;
• voller gezicht;
• dikkere hals;
• rugrollen of zachte flanken;
• een grotere onderkin.

Ook de borsten veranderen vaak mee met leeftijd, lichaamsgewicht en zwaartekracht.

Bij sommige vrouwen worden ze groot en zwaar.

Bij anderen blijft de buste relatief klein terwijl buik, heupen en benen sterk toenemen.

Beide zijn normale lichaamsverhoudingen.

En hoe ziet een SSBBW-lichaam eruit?

SSBBW is een moderne Engelstalige term uit de plus-size wereld en staat doorgaans voor Super-Sized Big Beautiful Woman. Het is geen medische categorie en er bestaat geen harde anatomische grens.

Het beschrijft meestal vrouwen met een uitzonderlijk hoog lichaamsvolume.

Bij zulke lichamen kan het volume duidelijk over vrijwel het hele lichaam verdeeld zijn:

• zeer grote buik;
• brede taille;
• zeer grote heupen;
• forse billen;
• zware dijen;
• dikkere onderbenen;
• forse bovenarmen;
• volle onderarmen en handen;
• duidelijke rug- en zijplooien;
• volle hals;
• rond gezicht;
• soms een duidelijke dubbele kin.

De borsten kunnen enorm zijn, gemiddeld of relatief klein.

Ook hier geldt: lichaamsgewicht bepaalt niet automatisch de verhouding.

Een vrouw kan bijvoorbeeld een zeer grote buik en heupen hebben met verrassend kleine borsten.

Of juist een zware natuurlijke buste die door leeftijd en zwaartekracht lager op haar romp rust.

Dat soort variatie maakt een lichaam juist geloofwaardig.

Een Rubensvrouw hoeft geen zandloper te zijn

Dit is misschien wel het belangrijkste punt.

In moderne curvy marketing wordt “vol” opvallend vaak vertaald naar:

grote borsten + smalle taille + grote billen.

Maar echte volle vrouwen zijn veel diverser.

Een Rubensachtige vrouw kan:

• peervormig zijn;
• appelvormig zijn;
• zandlopervormig zijn;
• vrijwel recht gebouwd zijn;
• relatief kleine borsten hebben;
• een grote buik hebben;
• smalle heupen en dikke benen hebben;
• juist extreem brede heupen hebben.

Het aantrekkelijke zit dus niet in één perfecte verhouding.

Het zit in de combinatie van lichaam, beweging, gezicht, houding en uitstraling.

En dan het mentale deel: wat maakt iemand geestelijk een Rubensvrouw?

Hier moeten we voorzichtig zijn.

Een bepaald lichaamstype vertelt niets automatisch over iemands persoonlijkheid.

Een dikke vrouw is niet vanzelf warmer, sensueler, moederlijker, extraverter of onzekerder.

Maar het begrip Rubensvrouw heeft cultureel wel een bepaalde uitstraling gekregen.

Denk aan woorden als:

vrouwelijkheid, levenslust, zachtheid, aanwezigheid, sensualiteit en zelfverzekerdheid.

Dat zijn culturele associaties, geen biologische eigenschappen.

Een moderne Rubensvrouw kan die uitstraling versterken door de manier waarop ze haar lichaam draagt.

Ze neemt ruimte in zonder excuses

Dat kan iets heel eenvoudigs zijn.

Ze zit zonder voortdurend haar buik in te trekken.

Ze loopt zonder haar tas voor haar middel te houden.

Ze draagt een jurk die haar lichaam volgt.

Ze lacht zonder eerst te controleren hoe haar kin eruitziet.

Ze accepteert dat haar lichaam beweegt.

Dat haar buik zacht is.

Dat haar dijen elkaar raken.

Dat haar armen vol zijn.

Dat is iets anders dan zeggen:

“Ik vind ieder detail van mezelf prachtig.”

Zelfvertrouwen kan ook betekenen:

“Dit is mijn lichaam. Ik hoef het niet voortdurend te verbergen.”

Ze laat aantrekkingskracht bestaan

Dat vind ik misschien het mooiste aan het idee van de Rubensvrouw.

Ze hoeft niet gereduceerd te worden tot body positivity.

Een volle vrouw hoeft niet alleen maar “moedig” te zijn omdat ze een jurk draagt.

Ze mag ook gewoon sexy zijn.

Ze mag geflirt worden.

Ze mag bewonderd worden.

Ze mag weten dat iemand haar zachte buik mooi vindt.

Dat iemand haar brede heupen aantrekkelijk vindt.

Dat een partner graag zijn armen om haar volle middel slaat.

Zolang die bewondering gekoppeld blijft aan de persoon en niet verandert in een obsessie met een lichaamstype.

Van bewondering naar aantrekkingskracht

En daar mag best een beetje spanning in zitten.

Want een Rubensvrouw kan iets hebben wat een extreem gestileerd schoonheidsideaal soms mist:

tastbare zachtheid.

Een zachte buik onder een jurk.

Volle dijen wanneer ze zit.

Een natuurlijke buste die niet perfect symmetrisch of kunstmatig hoog hoeft te staan.

Een arm die zacht meegeeft wanneer iemand haar vasthoudt.

Een lichaam waarin je zichtbaar kunt ontspannen.

Dat hoeft niet pornografisch te worden om erotisch of spannend te zijn.

Soms zit sensualiteit juist in wat níét perfect strak is.

Voluptueus, dik en SSBBW zijn geen rangorde

Het ene lichaam is niet een “meer extreme versie” die automatisch mooier of minder mooi is.

Het zijn verschillende lichamen.

Je kunt ze ongeveer zo zien:

Voluptueus: zachte rondingen, duidelijk vrouwelijk volume, maar relatief beperkte buikomvang.

Vol / plus-size: duidelijk meer volume rond buik, heupen, benen en armen.

Zeer vol: groot lichaamsvolume, vaak zichtbaar over vrijwel het hele lichaam.

SSBBW: zeer hoog lichaamsvolume waarbij buik, dijen, billen, armen en vaak gezicht/hals een belangrijk onderdeel van het silhouet worden.

Geen van die categorieën vertelt je iets over karakter.

En geen ervan bepaalt wie aantrekkelijk is.

Rubens zou waarschijnlijk vreemd opkijken van onze filters

Daar zit een leuke ironie in.

We leven in een tijd waarin mensen foto’s:

• gladstrijken;
• tailles smaller maken;
• buiken wegwerken;
• huid egaliseren;
• armen dunner maken;
• gezichten verscherpen.

Terwijl een schilder die vier eeuwen geleden leefde juist wereldberoemd werd met lichamen waarop vlees, huid en zachtheid zichtbaar mochten zijn.

Misschien is dat wel waarom het begrip Rubensvrouw nog steeds aanslaat.

Het herinnert eraan dat schoonheid nooit één vaste maat heeft gehad.

De moderne Rubensvrouw

Een moderne Rubensvrouw hoeft dus geen kopie van een zeventiende-eeuws schilderij te zijn.

Ze kan 25 zijn.

Of 60.

Ze kan een zacht buikje hebben.

Of een grote buik.

Ze kan maat 44 dragen.

Of ver boven de gewone confectiematen zitten.

Ze kan grote borsten hebben.

Of juist opvallend kleine borsten ten opzichte van haar lichaam.

Wat hen verbindt is niet één centimetermaat.

Het is een idee:

een zacht, vol vrouwelijk lichaam mag zichtbaar zijn en aantrekkelijk gevonden worden.

Misschien is dat uiteindelijk de interessantste erfenis van Rubens.

Niet dat iedere vrouw dik zou moeten zijn.

Niet dat één historisch schoonheidsideaal beter is dan het andere.

Maar dat vrouwelijke schoonheid veel breder kan zijn dan het smalle silhouet dat op een bepaald moment toevallig in de mode is.

En soms is er iets heerlijk aantrekkelijks aan een vrouw die dat zelf ook begint te beseffen.

Niet ondanks haar zachte buik.

Niet ondanks haar volle dijen.

Niet ondanks haar rondingen.

Maar mét alles wat haar lichaam zo herkenbaar van haar maakt.